Even draag je het allemaal

In de geest van de aankomende bezinningsretraite heeft deze brief een contemplatief karakter. Ik nodig je uit waar ik over schrijf zelf op te zoeken, in een stil moment buiten in de natuur.

Dicht bij de grond, mijn ogen gesloten, voel ik de wind op mijn huid. Wanneer ik mijn ogen open, zie ik opnieuw de felgroene wereld om mij heen. Het bos is tegelijk stralend en intimiderend, een nieuwe wereld in haar jeugdige kracht. Ik word me bewust van mijn privilege. In vrede kunnen genieten van de overvloedige schoonheid is een vrijheid die niet iedereen heeft.

In dankbaarheid ben ik kortstondig verbonden met de grondtoon van het bestaan, en word ik mij bewust van de aanwezigheid van een tijdloze liefde. Hier mag ik even rusten, alvorens mijn zorgen weer op te pakken.

Dankbaarheid vergroot mijn vermogen om de wereld in haar rauwe staat te omarmen. Dit is de ervaring van kenosis: het ledigen van mijzelf, zodat de wereld met al haar gewicht een plek kan vinden in mijn hart. In het boek Contemplative Prayer schrijft de mysticus Thomas Merton over deze ervaring. Hij richt zich tot andere monniken, maar nodigt iedereen uit zijn woorden ter harte te nemen:

’this is an age that, by its very nature as a time of crisis, of revolution, of struggle, calls for the special searching and questioning which are the work of the monk in his meditation and prayer. For the monk searches not only his own heart: he plunges deep into the heart of that world of which he remains a part although he seems to have “left” it. In reality the monk abandons the world only in order to listen more intently to the deepest and most neglected voices that proceed from its inner depth.'

Geen weg terug

In iedereen schuilt het vermogen tot eenwording. Die vereniging schenkt een gevoel van thuiskomen en nodigt je tegelijk uit om je plek in de wereld in te nemen. Anders raak je al snel onthecht en vervreemd. In liefde in de wereld staan is een rauwe, overweldigende ervaring, want met het licht komt ook het donker binnen. Even draag je het allemaal, en daar zijn geen woorden voor. Maar de indruk die achterblijft maakt je betrokken, bezield en begaan. Je gaat jouw deel dragen.

Onlangs, tijdens een workshop, vroeg ik een groep om in dankbaarheid de natuur te ontmoeten. De spiegel van de natuur brengt ons vaak het snelst bij onze grootsheid. Iemand vertelde dat een bezielde aanraking van de aarde haar woedend maakte. Ze voelde dat toegeven aan de aanraking geen weg terug meer liet. En dat klopt, want in overgave schuilt het offer van jezelf.

De zomer nodigt ons uit om onze rol in de wereld te vervullen. Door je deel te dragen word je volwassen. Wanneer je de moed vergaart om jezelf weg te geven en het leven in alle rauwe eerlijkheid te aanvaarden, komt vanzelf de helderheid over wat je te doen staat. Dit is de kern van de zomer, het seizoen van het leven in volle bloei: geef jezelf, en alles wordt je gegeven.