Na de eerste verliefdheid
Over de vroege herfst en de vragen die zich aandienen nadat oude vormen hun glans verliezen.
De zomer neemt langzaam afscheid en het doet mij goed. Ik pak mijn vertrouwde werkritme weer op. Dat betekent vroeger opstaan, in stilte de dag openen en weer gaan sporten. In de hoogzomer lukt me dat nauwelijks, en daar heb ik me inmiddels bij neergelegd. Het is goed om een tijdje met de grotere stroom mee te bewegen. Maar ik vind meer rust nu de dagen langzaam korter worden, en ik voel opnieuw ruimte om mijzelf af te vragen wat er werkelijk toe doet.
Voor mij is die vraag deze cyclus groter dan anders. Nature of Wonder bestaat inmiddels acht jaar en ik heb me regelmatig afgevraagd of ik dit project in de huidige vorm wilde doorzetten. Ondanks dat er ontzettend veel werk in is gegaan, weet ik dat trouw aan bestaande vormen halsstarrig kan worden. Het viel me op dat mijn aandacht naar andere bezigheden werd getrokken, zoals het eerste levensjaar van mijn zoontje, existentiële vraagstukken over AI en allerhande strubbelingen in onze leefgemeenschap.
Het was goed mijn werk even op zijn beloop te laten en het even niet te weten. Ik had zo lang aan iets gebouwd dat de eens bewuste keuze was ondergesneeuwd, en dat ik mijn werk had gekoppeld aan een identiteit waarin ik mijzelf niet meer herkende. Mijn oorspronkelijke visie voor Nature of Wonder voelde bijna kinderlijk, want in acht jaar tijd ben ik veranderd en de wereld ook.
Trouw zijn aan mijn werk betekent voor mij dat ik niet vasthoud aan een visie die ik ooit heb gedefinieerd in een ander stadium van mijn leven. Het vraagt me te luisteren, en na te gaan of de identiteit waaraan ik mijzelf heb verbonden nog steeds iets van mij vraagt en mij uitdaagt. Wanneer mijn enthousiasme verdwijnt, mag er iets veranderen. Maar een doorslaggevend inzicht presenteert zich vaak met de tijd, en laat soms lang op zich wachten.
Dus ik gaf mijzelf toestemming te wachten, terwijl het leven zich vanzelf opvulde met allerlei andere probeersels die me bezighielden. Het nemen van wat afstand gaf niet gelijk een beslissend antwoord. Maar langzaam werden de contouren van een nieuw landschap mij zichtbaar. Er kwam een nieuwe vraag in mij op: hoe kunnen we leven en werken als een intrinsiek onderdeel van een levende wereld?
Die vraag voelt voor mij belangrijk nu een groot deel van het gangbare leven zich afspeelt in virtuele omgevingen. Hoewel ik midden in de natuur woon, fascineert die virtuele wereld mij evengoed. Ik heb altijd al een honger naar kennis gehad, en kan mijzelf volledig verliezen in wat allemaal mogelijk is.
Buiten, in de natuur, ontmoet ik een andere, oncontroleerbare wereld. Hier kom ik in aanraking met een levende wereld die haar eigen ritmes volgt. Ik word beïnvloed door en ben afhankelijk van buitengewoon complexe processen waar ik vaak maar een fractie van begrijp. En waar ik voorheen mijzelf nog wel eens kon verliezen in romantische gedachtes over wat het betekent om ’terug’ naar de natuur te gaan, zie ik mijn relatie tot de natuur niet langer als een vlucht uit de moderne wereld. Ik sta inmiddels met beide benen in de gewone wereld, maar begrijp tegelijk hoe mijn relatie tot de natuur dat mogelijk maakt.
In de natuur kom ik mijn grenzen tegen, maar ook gezonde afhankelijkheid en verplichtingen die mij tot een goed mens maken. Het is beter dat het fundament waarop mijn leven rust niet uitsluitend beschikbaar is voor wat ik allemaal wil en verlang.
Met dat inzicht vond ik de belangrijkste reden dat ik verder wil met mijn werk. Zolang mijn werk een verdiepende relatie faciliteert met al dat leeft buiten onszelf, ontstaat vanzelf de vraag wat het betekent om niet langer het middelpunt te zijn. Daarin ligt voor mij het verschil tussen vasthouden aan een oude identiteit en trouw blijven aan wat mij roept. Dus ga ik door met de vormen die antwoord geven aan die roeping, zoals de aankomende rewilding in september en de pelgrimage in oktober.
Ruimte maken
Wat belangrijk is, heeft opnieuw aandacht nodig zodat het kan blijven bestaan. De herfst geeft je hernieuwd inzicht in wie je bent en wat ertoe doet. Je ontdekt opnieuw de kern. Na de zomer is het daarom belangrijk opnieuw zorgvuldiger om te gaan met je tijd, lichaam en slaapritme. Er komt enige discipline kijken bij het laten van de mindere gewoontes die je hebt opgepikt in de zomer. Je hoeft je leven tot in de puntjes te beheersen, maar geef wat je belangrijk vindt voldoende tijd en aandacht. Een flexibele structuur kan je helpen de goede dingen een vaste plek te geven in je dagelijkse ritme, zonder vooraf vast te leggen hoe het er allemaal uit moet gaan zien.
De eerste beweging van de vroege herfst is herkennen wat genoeg waarde heeft om trouw te verdienen. Niet alles hoef je door te zetten. Sommige dingen blijven terugkomen, ook nadat de eerste verliefdheid lang verdwenen is. Daar probeer ik deze herfst beter naar te luisteren.